Zo noemen ze het hier... de 'Rental Marry Go Round'. En daar is geen woord van gelogen.
Huren in Australie is een kriem... Een regelrechte ramp. Aangezien wij niet weten hoe lang we hier (nog) blijven zijn we aangewezen op het huren van een woning. Uiteraard is kopen ook een optie, maar door de onzekere toekomst hier misschien niet handig op financieel gebied. Aangezien we geen 'permanent resident' zijn 'mag' je dan 20% van de aankoopprijs zelf bekostigen en wonen in Gold Coast is niet goedkoop. Een grote investering dus!
Toen we hier aankwamen januari vorig jaar hebben we een huis gehuurd in Robina. Een fijn huis met 3 slaapkamers, 2 badkamers en een study. Plaats genoeg voor onszelf EN de gasten die we de afgelopen tijd onderdak hebben mogen verschaffen. We waren van plan om vanuit hier verder te kijken, maar wij zijn nu eenmaal van die gemakzuchtige types die 'goed is goed' vinden. En zitten we er dus na 1,5 jaar nog steeds. Vlak bij school, winkels, de snelweg en het vliegveld (voor manlief wel handig). Maar naast al deze voordelen kleven er ook zeker nadelen aan huren.
Wanneer je hier een huis huurt is het niet in eigendom van een cooperatie, stichting o.i.d. Soms is het van een belegger, maar in de meeste gevallen van een particulier persoon. Huurperiodes langer dan een jaar bestaan (naar mijn weten) niet. Dus ieder jaar is het maar weer de vraag of je mag blijven. Soms wordt het pand verkocht, wil de huurder er zelf in, of (en dat gebeurt helaas maar al te vaak) wil hij/zij het liever verhuren aan iemand anders (vriend/kennis) en dan kun je dus moven! Zonder pardon..... En niet alleen dat, er wordt van je verwacht dat je het pand in opperbeste staat verlaat. Alle vloerbedekking dient te worden gestoomd, de oprit met hoge druk schoongespoten, de keuken als 'nooit gebruikt' achterlaten.... etc... Als er een vlekje op de muur zit, schilderen! En wanneer je echt pech hebt, zeggen ze: "Ja, nu is er kleurverschil met de overige muren, de hele verdieping moet geschilderd worden.." Er bestaat wel zoiets als 'fair wear and tear'. Dat wil zeggen dat je best mag zien dat er in geleefd is tijdens de huurperiode, maar daar heeft de eigenaar vaak lak aan.... Als huurder trek je dan aan het kortste eind. Want aangezien je bij aanvang van de huurovereenkomst een forse borg hebt moeten storten, halen ze de kosten er 'gewoon' doodleuk van af....
En (wat mij betreft) het meest irritante is.... Inspecties! Toen ze voor het eerst kwamen begreep ik het niet... "Inspectie?!? Hoezo?!? Is er geklaagd door de buren ofzo?!?" Nee.... Dat recht hebben ze. Ieder 3 a 4 maanden moet je de makelaar toegang verschaffen tot de woning om te controleren of je het goed bewoond. Op zich goed, voordat ze het huis totaal uitwonen... Maar toch... En voor ons betekent het, dat de eigenaar ook vrolijk meekomt.... En zij weet altijd wel wat te vinden.... Ik hoef inmiddels maar tegen de jongens te zeggen: "Vandaag hebben we een inspectie" Dan weten ze: Mama is chagerijnig.... Nu denk ik dat wij best 'schoon' leven en wanneer er een inspectie komt, wordt de hut van onder tot boven schoongemaakt... Maar toch.... Er is altijd wel wat.... Een deuk in de prullenbak, de ventilator is niet helemaal stofvrij, de struik moet worden gesnoeid.... Heel irritant!
En dan heb ik het nog niet over de huurprijs an sich... Ik weet nog dat ik me in Nederland ging bemoeien met ons vertrek naar Australie, waarbij er uiteraard ook een onderkomen gevonden moest worden. Ik zag de meest prachtige huizen voorbij komen binnen ons budget. Met zwembad, jacuzzie, sauna, 5 slaapkamers, grote tuin.... WAUW!!! Dat gaat TOP worden!!! Totdat manlief zei: "Schat, deze huurprijzen zijn per WEEK, niet per maand" Oh.... uhm... ja, dat scheelt wel wat inderdaad...
Maar ik vind het nog het meest vervelend voor de mensen die de mogelijkheid niet hebben om ooit een huis te kunnen kopen. Zij kunnen dus nooit een 'thuis' creeeren voor zichzelf. Een spijker in de muur slaan?!? No way! Een muur schilderen?!? No way! Dat lijkt me echt vervelend.... Gelukkig hebben wij zo'n 16.000 km verder een lief (t)huisje staan.... Met 12 deuken in de prullenbak, vlekken op de muur en een grasmat die nergens over gaat....
Maar om nu niet als zeurende Hollander te eindigen onderstreep ik wel dat we hier erg fijn wonen... Het huis is heerlijk, te allen tijde een zwembad tot onze beschikking, uitermate lieve buren en een uitzicht waar je U tegen zegt. En dat is met geen prijs te betalen... En fijn wonen is heel belangrijk voor je dagelijks geluk. En laat het nu zo zijn dat ik mijn dagelijks geluk heb gevonden op twee plekken in de wereld! Hoe fijn is dat?!? Want laten we eerlijk zijn.... In Nederland kunnen we ook van alles vinden om over te zeuren.....
Home sweet home!
Liefs, Jannes xxx
woensdag 15 juli 2015
vrijdag 3 juli 2015
Waar het mis gaat.....
Hallo allemaal!
Dat was wel weer even geleden inderdaad..... Na een heerlijk verblijf in Nederland tijdens de feestdagen vertrokken we afgelopen januari weer vol goede moed voor het volgende jaar Down Under.... En al blijft het een slap excuus... Na een jaar hier beneden is het allemaal niet zo nieuw meer! Dus er was weinig inspiratie van mijn kant. Sorry! Bovendien hebben we ook weer wat fijne visite over de vloer gehad... Dat is altijd weer genieten! Mijn zusje is wederom gekomen met haar gezin.. Onze vrienden John en Syl (die ook nog toevallig naast ons wo(o)n(d)en in Nederland) zijn geweest en mijn lieve moeder is ook komen kijken hoe wij hier vertoeven... Superfijn!! Een prachtige ervaring om mijn leven met hen te delen hier.... Onbetaalbaar!
Maar na alweer een half jaar in Gold Coast met de dagelijkse beslommeringen was het eindelijk tijd om eens met z'n 4en op vakantie te gaan! En daar zagen we allemaal erg naar uit! We waren wel een weekend naar Sydney geweest, wat super was trouwens, maar echt 'op vakantie' waren we al bijna 2 jaar niet geweest... (Hoewijl de eerste maanden hier verdacht veel weg hadden van vakantie en vaak nog steeds, maargoed) Na onze wensenlijst doorgekeken te hebben werd het Palm Cove, vlak boven Cairns... In noordelijk Queensland, nog steeds dezelfde staat dus! Maar aangezien het Great Barrier Reef al jaren erg hoog op mijn verlanglijst staat, was de keuze snel gemaakt! Het ging gebeuren!!
Na een vlucht van ruim 2 uur (onvoorstelbaar.... ik herhaal: nog steeds Queensland) kwamen we aan in Cairns. Nog ruim een half uur rijden (in een schitterende omgeving trouwens) kwamen we aan in Palm Cove. We hadden een fijn huisje vlak bij het strand... Maar ik stond uiteraard al te trappelen om een van mijn grootste wensen te zien uitkomen... Snorkelen in 't Reef.... De weersvooruitzichten waren mij goed gezind. De beste dag zou de dag erna zijn! Meteen gereserveerd! De volgende ochtend vertrokken we met veel zin naar de haven in Cairns. Nou ja Jules was wat minder enthousiast, maar dat kwam wellicht omdat hij in het gips zit (pols gebroken) waardoor snorkelen voor hem een NO GO was.... Zeer sneu, maar het was niet anders... Gelukkig was er voor hem een 'submersible' (boot met glazen onderdek) en een underwater observatory. Genoeg te zien dus!
Met zo ongeveer 100 andere personen (het kleinst mogelijke gezelschap) gingen we met een Catamaran richting Marine World in 'the Outer Reef'. Een tochtje van bijna 2 uur.... Voor ons niet zo'n probleem, wel voor de andere plm 60 personen die kotsend over de reling hingen... Sommigen zagen echt groen! Vreemd gegeven, zee ziekte... Gelukkig hebben wij daar geen last van gehad.. Het kon mij niet snel genoeg gaan... (dat gold denk ik ook voor de spugende reisgenoten) In gedachten stelde ik me van alles voor, maar herhaalde vooral in mezelf "Jans, het is geen 'Finding Nemo', het is vast mooi, maar roze zeeanemonen met oranje visjes in azuurblauw water ga je niet zien"
Maar mooi is het, zonder enige twijfel.... De variatie in koraal, de vissen, het bijzondere leven in de zee... Het is echt een andere wereld! Geweldige ervaring! Uiteraard is het een beperkt gedeelte wat opengesteld is voor toerisme, maar het geeft wel weer hoe mooi een koraalrif is, maar vooral, hoe kwetsbaar. Want het werd ons meermaals op het hart gedrukt: "Blijf van het koraal af! Kijken mag, aanraken niet! En ga er niet op zitten/staan/hangen, respecteer The Reef" En daar zie je dus waar het mis gaat.....
Tijdens onze snorkeltocht zie ik mensen staan op het koraal... zitten op het koraal... "Ja leuk voor de foto!" met hun flippers (wellicht niet met opzet) stukken koraal weg trappen.... Ik zucht... Rond het middaguur werd er lunch geserveerd, met papier servetten. Ik dacht nog, is dat nou echt nodig?!? In no-time ligt het ponton vol met gebruikte servetten, In een verwoede poging enkele in de prullenbak te gooien kijkt een medewerker me dankbaar aan. En naast servetten vond ik nog prijskaartjes, lege plastic zakjes, lege verpakkingen. Er was geen beginnen aan. En dat allemaal op open zee....
Toen Teun en ik tijdens onze 4e en laatste snorkeltocht hand in hand het Reef bekeken kneep hij in mn hand en wees.... Ik zag niet meteen waarnaar. Maar na even turen zag ik het ook. Een servet... dwarrelend in het Great Barrier Reef. Ik keek naar mn zoon die zijn duim naar beneden stak en ik zucht weer.... Hier gaat het mis, we maken alles kapot, waarom in godsnaam? Dan blijkt mijn snorkel van binnenuit ineens niet waterdicht. Het is zo erg om te zien hoe de mensheid omgaat met onze prachtige natuur... Verschrikkelijk...
Tijdens onze terugvlucht naar 'Goldie' vliegen we over het Reef... En zie ik meerdere prachtige riffen in azuurblauwe zee zonder boten, pontons en snorkelende mensen... En ik denk bij mezelf; "Daar zijn vast roze zeeanemonen, met oranje visjes die een blauw-geel vriendinntje hebben".... Ik zal ze waarschijnlijk nooit te zien krijgen, maar dat is niet erg. Het is goed zo. Laat het Reef in alle rust bestaan, zodat het zo lang mogelijk door kan blijven groeien. Leven en laten leven!
Liefs, Jannes xxx
Dat was wel weer even geleden inderdaad..... Na een heerlijk verblijf in Nederland tijdens de feestdagen vertrokken we afgelopen januari weer vol goede moed voor het volgende jaar Down Under.... En al blijft het een slap excuus... Na een jaar hier beneden is het allemaal niet zo nieuw meer! Dus er was weinig inspiratie van mijn kant. Sorry! Bovendien hebben we ook weer wat fijne visite over de vloer gehad... Dat is altijd weer genieten! Mijn zusje is wederom gekomen met haar gezin.. Onze vrienden John en Syl (die ook nog toevallig naast ons wo(o)n(d)en in Nederland) zijn geweest en mijn lieve moeder is ook komen kijken hoe wij hier vertoeven... Superfijn!! Een prachtige ervaring om mijn leven met hen te delen hier.... Onbetaalbaar!
Maar na alweer een half jaar in Gold Coast met de dagelijkse beslommeringen was het eindelijk tijd om eens met z'n 4en op vakantie te gaan! En daar zagen we allemaal erg naar uit! We waren wel een weekend naar Sydney geweest, wat super was trouwens, maar echt 'op vakantie' waren we al bijna 2 jaar niet geweest... (Hoewijl de eerste maanden hier verdacht veel weg hadden van vakantie en vaak nog steeds, maargoed) Na onze wensenlijst doorgekeken te hebben werd het Palm Cove, vlak boven Cairns... In noordelijk Queensland, nog steeds dezelfde staat dus! Maar aangezien het Great Barrier Reef al jaren erg hoog op mijn verlanglijst staat, was de keuze snel gemaakt! Het ging gebeuren!!
Na een vlucht van ruim 2 uur (onvoorstelbaar.... ik herhaal: nog steeds Queensland) kwamen we aan in Cairns. Nog ruim een half uur rijden (in een schitterende omgeving trouwens) kwamen we aan in Palm Cove. We hadden een fijn huisje vlak bij het strand... Maar ik stond uiteraard al te trappelen om een van mijn grootste wensen te zien uitkomen... Snorkelen in 't Reef.... De weersvooruitzichten waren mij goed gezind. De beste dag zou de dag erna zijn! Meteen gereserveerd! De volgende ochtend vertrokken we met veel zin naar de haven in Cairns. Nou ja Jules was wat minder enthousiast, maar dat kwam wellicht omdat hij in het gips zit (pols gebroken) waardoor snorkelen voor hem een NO GO was.... Zeer sneu, maar het was niet anders... Gelukkig was er voor hem een 'submersible' (boot met glazen onderdek) en een underwater observatory. Genoeg te zien dus!
Met zo ongeveer 100 andere personen (het kleinst mogelijke gezelschap) gingen we met een Catamaran richting Marine World in 'the Outer Reef'. Een tochtje van bijna 2 uur.... Voor ons niet zo'n probleem, wel voor de andere plm 60 personen die kotsend over de reling hingen... Sommigen zagen echt groen! Vreemd gegeven, zee ziekte... Gelukkig hebben wij daar geen last van gehad.. Het kon mij niet snel genoeg gaan... (dat gold denk ik ook voor de spugende reisgenoten) In gedachten stelde ik me van alles voor, maar herhaalde vooral in mezelf "Jans, het is geen 'Finding Nemo', het is vast mooi, maar roze zeeanemonen met oranje visjes in azuurblauw water ga je niet zien"
Maar mooi is het, zonder enige twijfel.... De variatie in koraal, de vissen, het bijzondere leven in de zee... Het is echt een andere wereld! Geweldige ervaring! Uiteraard is het een beperkt gedeelte wat opengesteld is voor toerisme, maar het geeft wel weer hoe mooi een koraalrif is, maar vooral, hoe kwetsbaar. Want het werd ons meermaals op het hart gedrukt: "Blijf van het koraal af! Kijken mag, aanraken niet! En ga er niet op zitten/staan/hangen, respecteer The Reef" En daar zie je dus waar het mis gaat.....
Tijdens onze snorkeltocht zie ik mensen staan op het koraal... zitten op het koraal... "Ja leuk voor de foto!" met hun flippers (wellicht niet met opzet) stukken koraal weg trappen.... Ik zucht... Rond het middaguur werd er lunch geserveerd, met papier servetten. Ik dacht nog, is dat nou echt nodig?!? In no-time ligt het ponton vol met gebruikte servetten, In een verwoede poging enkele in de prullenbak te gooien kijkt een medewerker me dankbaar aan. En naast servetten vond ik nog prijskaartjes, lege plastic zakjes, lege verpakkingen. Er was geen beginnen aan. En dat allemaal op open zee....
Toen Teun en ik tijdens onze 4e en laatste snorkeltocht hand in hand het Reef bekeken kneep hij in mn hand en wees.... Ik zag niet meteen waarnaar. Maar na even turen zag ik het ook. Een servet... dwarrelend in het Great Barrier Reef. Ik keek naar mn zoon die zijn duim naar beneden stak en ik zucht weer.... Hier gaat het mis, we maken alles kapot, waarom in godsnaam? Dan blijkt mijn snorkel van binnenuit ineens niet waterdicht. Het is zo erg om te zien hoe de mensheid omgaat met onze prachtige natuur... Verschrikkelijk...
Tijdens onze terugvlucht naar 'Goldie' vliegen we over het Reef... En zie ik meerdere prachtige riffen in azuurblauwe zee zonder boten, pontons en snorkelende mensen... En ik denk bij mezelf; "Daar zijn vast roze zeeanemonen, met oranje visjes die een blauw-geel vriendinntje hebben".... Ik zal ze waarschijnlijk nooit te zien krijgen, maar dat is niet erg. Het is goed zo. Laat het Reef in alle rust bestaan, zodat het zo lang mogelijk door kan blijven groeien. Leven en laten leven!
Liefs, Jannes xxx
donderdag 11 september 2014
Groentjes pesten....
Vandaag was het zover; Jules is aangevallen door een Magpie. Een deel van de ontgroening....
Een Magpie is een soort ekster, ik denk dat ze zelfs een slag groter zijn. Voor het grootste deel van het jaar heb je er weinig last van, behalve dat ze herrie maken en alles onder schijten.... Maar zo rondom de maand september wordt het een ander verhaal...
Toen we hier net woonde werd ik geconfronteerd met een paar vreemde verschijnselen... Zo zag ik mensen fietsen met een helm op. Dat is op zich niet vreemd, dat is hier voor iedereen verplicht (boete $150,- wanneer je helmloos fietst). Maar ik zag ook mensen die op hun helm tie-wraps gebonden hadden.... Hmmm... Wat zou daar het praktisch nut van zijn?
Ik zag ook (met name) kinderen met mutsen op hun bolletje voorzien van twee geborduurde ogen op de achterzijde.... Hmmm... Een voor mij onbekend fashion statement?
Ik ben er inmiddels achter.... de verrekte Magpie... Deze gevleugelde vrind is namelijk erg beschermend naar zijn nest. HEEL beschermend, wanneer je er onderdoor loopt/fietst, valt hij je ogenblikkelijk aan! Treffende woordkeuze, want hij gaat ook echt voor je ogen! Gelukkig worden die zelden geraakt, (oren daarentegen wel vaak naar het schijnt...) maar het is een akelige gedachte.... Vogels die je aanvallen en je ogen uit willen pikken, daar zouden ze een film van moeten maken! ;-)
Vandaar de tie-wraps, ter verdediging... vandaar de geborduurde ogen, om ze af te leiden van je echte ogen... Nu is het me allemaal helder....
Gelukkig kwam Jules ervan af met een klein sneetje in z'n hoofd... ik schat 1,5 mm, maar het deed wel echt KEI pijn!! (geboren man) Zijn cricket leraar had hem 'gered' door de tegen Jules te roepen dat hij op de grond moest gaan liggen met zn armen over zn hoofd.... Wijze les die hij niet snel zal vergeten! Maar toen.... Toen kwam het mooiste gedeelte van dit tafereel...
Alreeds in het klaslokaal vertelde Jules aan zijn leraar wat er gebeurd was. Nadat hij ervan verzekerd was dat er geen grote schade was aangebracht werd Jules medegedeeld dat hij daar maar aan moest wennen.... Z'n maat Angus keek de leraar even aan en richtte zich daarna tot Jules... "Heb je al gehoord van de 'drop-bears' Jules?" "Nee....." "Dat zijn vleesetende beren die in de boomtoppen wonen... Ze zijn familie van de koala's, maar dan heel agressief! Wanneer je onder een boom doorloopt omsingelen ze je... dan laten ze zich naar beneden vallen en bijten ze je...... Soms gaan er mensen dood.... Dat moet je ook aan je moeder vertellen hoor Jules! Vooral hier in Mudgeeraba zitten er best veel, toch Mr. Halloran?" Waarop leraar bevestigend antwoordt.... "Yes Jules, the're really mean and vicious..."
Wat zullen ze gelachen hebben met z'n tweeën, zo ook ik... nadat ik het hele verhaal in de auto te horen kreeg, ben ik het toch maar eens op gaan zoeken....
http://en.wikipedia.org/wiki/Drop_bear
Goeie grap Oz! Maar ik stuur Jules morgen naar school met een potje Vegemite met de mededeling aan de leraar en Angus dat ook zij het zwarte goedje maar onder hun oksels moeten smeren voor de zekerheid, ondanks hun Australisch accent!
Het enige waar Jules nu nog last van heeft is voorpret.... en is met een grote glimlach in slaap gevallen....
Jannes x
Een Magpie is een soort ekster, ik denk dat ze zelfs een slag groter zijn. Voor het grootste deel van het jaar heb je er weinig last van, behalve dat ze herrie maken en alles onder schijten.... Maar zo rondom de maand september wordt het een ander verhaal...
Toen we hier net woonde werd ik geconfronteerd met een paar vreemde verschijnselen... Zo zag ik mensen fietsen met een helm op. Dat is op zich niet vreemd, dat is hier voor iedereen verplicht (boete $150,- wanneer je helmloos fietst). Maar ik zag ook mensen die op hun helm tie-wraps gebonden hadden.... Hmmm... Wat zou daar het praktisch nut van zijn?
Ik zag ook (met name) kinderen met mutsen op hun bolletje voorzien van twee geborduurde ogen op de achterzijde.... Hmmm... Een voor mij onbekend fashion statement?
Ik ben er inmiddels achter.... de verrekte Magpie... Deze gevleugelde vrind is namelijk erg beschermend naar zijn nest. HEEL beschermend, wanneer je er onderdoor loopt/fietst, valt hij je ogenblikkelijk aan! Treffende woordkeuze, want hij gaat ook echt voor je ogen! Gelukkig worden die zelden geraakt, (oren daarentegen wel vaak naar het schijnt...) maar het is een akelige gedachte.... Vogels die je aanvallen en je ogen uit willen pikken, daar zouden ze een film van moeten maken! ;-)
Vandaar de tie-wraps, ter verdediging... vandaar de geborduurde ogen, om ze af te leiden van je echte ogen... Nu is het me allemaal helder....
Gelukkig kwam Jules ervan af met een klein sneetje in z'n hoofd... ik schat 1,5 mm, maar het deed wel echt KEI pijn!! (geboren man) Zijn cricket leraar had hem 'gered' door de tegen Jules te roepen dat hij op de grond moest gaan liggen met zn armen over zn hoofd.... Wijze les die hij niet snel zal vergeten! Maar toen.... Toen kwam het mooiste gedeelte van dit tafereel...
Alreeds in het klaslokaal vertelde Jules aan zijn leraar wat er gebeurd was. Nadat hij ervan verzekerd was dat er geen grote schade was aangebracht werd Jules medegedeeld dat hij daar maar aan moest wennen.... Z'n maat Angus keek de leraar even aan en richtte zich daarna tot Jules... "Heb je al gehoord van de 'drop-bears' Jules?" "Nee....." "Dat zijn vleesetende beren die in de boomtoppen wonen... Ze zijn familie van de koala's, maar dan heel agressief! Wanneer je onder een boom doorloopt omsingelen ze je... dan laten ze zich naar beneden vallen en bijten ze je...... Soms gaan er mensen dood.... Dat moet je ook aan je moeder vertellen hoor Jules! Vooral hier in Mudgeeraba zitten er best veel, toch Mr. Halloran?" Waarop leraar bevestigend antwoordt.... "Yes Jules, the're really mean and vicious..."
Wat zullen ze gelachen hebben met z'n tweeën, zo ook ik... nadat ik het hele verhaal in de auto te horen kreeg, ben ik het toch maar eens op gaan zoeken....
http://en.wikipedia.org/wiki/Drop_bear
Goeie grap Oz! Maar ik stuur Jules morgen naar school met een potje Vegemite met de mededeling aan de leraar en Angus dat ook zij het zwarte goedje maar onder hun oksels moeten smeren voor de zekerheid, ondanks hun Australisch accent!
Het enige waar Jules nu nog last van heeft is voorpret.... en is met een grote glimlach in slaap gevallen....
Jannes x
woensdag 2 juli 2014
Wonen op 'geleend' land....
Australië is een eiland... Zeg maar gerust een HEUL groot eiland... ik vermoed (weet het niet zeker) dat het bijna net zo groot is als Europa.... Een groot, geïsoleerd land... Met veel 'deficiencies'....
Australië is van origine geen westers land.... Toen de Engelsen en 'wij' hier een tig aantal jaren geleden voet aan wal zetten.... woonden hier enkel Aboriginals. Ik denk dat een soort 'neven en nichten' vanuit Papoea-Nieuw Guinea waren... Dat zijn dus de oorspronkelijke bewoners van dit immense eiland. Tenminste, daar ga ik van uit.... Ik ben er niet bij geweest...
De Aboriginals.. Dat is een zeer gevoelig onderwerp hier onder. Ze zijn er nog steeds, maar worden vaak niet meer gezien als 'oorspronkelijke bewoners'... Laatst hoorde ik een liedje op de radio wat ik plm 20 jaar geleden altijd uit volle borst meezong, maar totaal onwetend was vwb de strekking van de tekst... 'Beds are burning' van Midnight Oil...Wanneer ik het nu terug luister, schieten de tranen in m'n ogen..... Want OMG wat hebben die mensen veel moeten 'verstouwen' door ons westerlingen....
Natuurlijk zijn er problemen onder hen... Werkeloosheid, armoede, alcoholmisbruik, agressie.... In sommige steden geldt zelfs een alcohol-verbod voor de Aboriginals.... Omdat zij daardoor enorm agressief kunnen worden.. Maar echt.... Ze hebben ook veel verloren... HUN LAND!
Ze zijn er (gelukkig) nog, maar waar wij wonen zie je ze bijna niet.... Meer in Noord Australië vind je nog dorpen waar ze samen leven.... Daar heerst vooral veel armoede en criminaliteit.... Ik vind het zo treurig dat deze bevolkingsgroep zo lijdzaam heeft moeten ondergaan dat 'wij', westerlingen, hun land hebben ingepikt! Temeer omdat ik inmiddels begrepen heb er in de jaren '80 een verschrikkelijk fenomeen heeft plaatsgevonden hier... De zgn 'stolen generation'... De Australische regering had bedacht dat het wellicht 'goed' zou zijn wanneer Aboriginal kinderen ondergebracht zouden worden bij 'westerse' gezinnen.... Om een mix te creëren... Die kinderen werden dus weggehaald bij hun ouders, om op te groeien bij andere mensen, met een andere huidskleur, met andere gewoontes, andere geschiedenis... Om een gezonde mix te maken.. Hoe wreed is dat?!?!?
Gelukkig ziet onze generatie (50-) dat het echt een slechte keuze is geweest.... Zij schamen zich voor hetgeen die mensen is aangedaan... En spreken dat ook uit. Maar aan de andere kant spreek ik ook mensen van de andere generatie (65+) die ze blijven zien als (ik citeer, niet mijn woorden) "Vieze luie apen...." En willen niets horen van het feit dat zij eigenlijk de 'echte' Australiërs zijn....
Wij zijn allochtoon... en dat is in dit geval een fijn gegeven. Wij hoeven geen partij te kiezen, al zullen jullie 'tussen de regels door' wel weten wat 'mijn' partij is...
We wonen op 'geleend' land..... Maar hoe mooi de tekst ook is "The time has come.... A fact's a fact... It belongs to them... Let's give it back" Dat gaat niet gebeuren... Al vind ik het wel een mooi gezicht wanneer ik de jongens naar school breng, er boven het hoofdgebouw van school de Australische vlag wappert... Naast de Aboriginal vlag....
Let's never forget.....
Australië is van origine geen westers land.... Toen de Engelsen en 'wij' hier een tig aantal jaren geleden voet aan wal zetten.... woonden hier enkel Aboriginals. Ik denk dat een soort 'neven en nichten' vanuit Papoea-Nieuw Guinea waren... Dat zijn dus de oorspronkelijke bewoners van dit immense eiland. Tenminste, daar ga ik van uit.... Ik ben er niet bij geweest...
De Aboriginals.. Dat is een zeer gevoelig onderwerp hier onder. Ze zijn er nog steeds, maar worden vaak niet meer gezien als 'oorspronkelijke bewoners'... Laatst hoorde ik een liedje op de radio wat ik plm 20 jaar geleden altijd uit volle borst meezong, maar totaal onwetend was vwb de strekking van de tekst... 'Beds are burning' van Midnight Oil...Wanneer ik het nu terug luister, schieten de tranen in m'n ogen..... Want OMG wat hebben die mensen veel moeten 'verstouwen' door ons westerlingen....
Natuurlijk zijn er problemen onder hen... Werkeloosheid, armoede, alcoholmisbruik, agressie.... In sommige steden geldt zelfs een alcohol-verbod voor de Aboriginals.... Omdat zij daardoor enorm agressief kunnen worden.. Maar echt.... Ze hebben ook veel verloren... HUN LAND!
Ze zijn er (gelukkig) nog, maar waar wij wonen zie je ze bijna niet.... Meer in Noord Australië vind je nog dorpen waar ze samen leven.... Daar heerst vooral veel armoede en criminaliteit.... Ik vind het zo treurig dat deze bevolkingsgroep zo lijdzaam heeft moeten ondergaan dat 'wij', westerlingen, hun land hebben ingepikt! Temeer omdat ik inmiddels begrepen heb er in de jaren '80 een verschrikkelijk fenomeen heeft plaatsgevonden hier... De zgn 'stolen generation'... De Australische regering had bedacht dat het wellicht 'goed' zou zijn wanneer Aboriginal kinderen ondergebracht zouden worden bij 'westerse' gezinnen.... Om een mix te creëren... Die kinderen werden dus weggehaald bij hun ouders, om op te groeien bij andere mensen, met een andere huidskleur, met andere gewoontes, andere geschiedenis... Om een gezonde mix te maken.. Hoe wreed is dat?!?!?
Gelukkig ziet onze generatie (50-) dat het echt een slechte keuze is geweest.... Zij schamen zich voor hetgeen die mensen is aangedaan... En spreken dat ook uit. Maar aan de andere kant spreek ik ook mensen van de andere generatie (65+) die ze blijven zien als (ik citeer, niet mijn woorden) "Vieze luie apen...." En willen niets horen van het feit dat zij eigenlijk de 'echte' Australiërs zijn....
Wij zijn allochtoon... en dat is in dit geval een fijn gegeven. Wij hoeven geen partij te kiezen, al zullen jullie 'tussen de regels door' wel weten wat 'mijn' partij is...
We wonen op 'geleend' land..... Maar hoe mooi de tekst ook is "The time has come.... A fact's a fact... It belongs to them... Let's give it back" Dat gaat niet gebeuren... Al vind ik het wel een mooi gezicht wanneer ik de jongens naar school breng, er boven het hoofdgebouw van school de Australische vlag wappert... Naast de Aboriginal vlag....
Let's never forget.....
zaterdag 28 juni 2014
Wat ruist er door het struikgewas.....
Gold Coast is een van de meest oostelijke plekken in Oz.... Met een zeer fijn klimaat. Door meteorologen ook wel een sub-tropisch klimaat genoemd. Dat is niet vervelend kan ik u zeggen... Nu is het inmiddels winter. 's Nachts kan het rond het vriespunt zijn, maar rond 10 uur 's ochtends klimt het kwik alweer naar een graad of 17... En overdag kan het zomaar weer 24 graden zijn. Ik heb in NL zomers meegemaakt waar het kouder was.. Zomers hier zijn erg warm... 30+ dus... Dat is nog niet zo erg, maar de luchtvochtigheid is erg hoog. Eten bederft snel, je transpireert de hele dag, je haar krult alle kanten op, alle inspanningen vergen extra energie... Maar nee, ik klaag niet! Maar met een klimaat als dit kom je ook in contact met dier- en insectensoorten die we niet gewend zijn zeg maar...
De vogeltjes.... Dat is echt prachtig! Kaketoes, regenbooglorries, papegaaien, het vliegt hier allemaal! De eerste week maakte we woest foto's van al die beesten, maar dat bleek niet nodig te zijn... Aangezien we ze voeren, komen ze iedere dag terug! Ze wachten keurig op het hek tot ik ze eten geef... De Ibis... een vogel met een lange, kromme snavel... Toen ik m voor het eerst zag vond ik het zo'n mooi beest... Na 5,5 maand zijn ze nog steeds mooi, maar heb ik er al een stuk of 50 wegge-KKKSSSSTT... Zijn net duiven, vreten alles en schijten alles onder. Maar dan wel mooi.... ;-)
Koala's, kangoeroes, die zijn er ook. Al zie je ze weinig in het wild. De koala's slapen overdag en de kangoeroes zitten iets meer de binnenlanden in. We hebben het 1x meegemaakt dat de auto voor ons vol op de rem trapte om 2 jolly jumpers over te laten steken want nee, je wilt ze niet op je voorruit krijgen! Al gebeurt dat helaas vaak. Ze worden dan (wanneer ze nog leven althans) opgevangen in Sanctuariums. Vaak worden ze na herstel teruggeplaatst en soms ook niet. Hier even verderop dit zo'n opvang waar je ze kunt voeren en zelfs kunt knuffelen! Heel tam, heel bijzonder....
Dan de kleine diersoorten... de insecten... Die zijn hier vaak NIET klein helaas.... En sorry, maar ik HAAT ze! Ik kan moeilijk functioneren wetende, dat die kruipende engerds 'mogelijk' in de buurt kunnen zijn.... Ons huis in gelukkig 'gesprayd'. Alle insecten die toch binnen komen, ondanks het feit dat ALLE deuren dichtgehouden worden, leggen vrijwel meteen het loodje. Bij de een duurt het langer dan de ander... maar de reuze torren/kakkerlakken gaan op hun rug, hoe dan ook.... Eigenlijk is 1x per jaar sprayen afdoende, maar wij doen dat fijn 2x per jaar... Geen risico!!
Er is alleen 1 kruipsel die zich daar helaas niets van aantrekt... En dat is dan ook meteen de meest afschuwelijke... De huntsmanspider.... Dit gevalletje is zo groot als een volwassen hand, afgrijselijk lelijk en bloedsnel.... Hij maakt geen web, maar jaagt op zn prooi.... Ongevaarlijk voor de mens, eigenlijk zeer nuttig (eet torren/kakkerlakken/gekko's etc) maar toch.... Brrrrrrr.... We hebben er 2 gehad... Eentje onder de toiletbril... Jules zat erop en merkte dat er 'iets' aan zn billen kriebelde... keek.... kwam de kamer binnen gerend.... MMMMAAAAHAAAMM er zit een KEI grote spin in de weecee!!!!! K*T..... Gelukkig was hij in de pot gevallen en met 20x doorspoelen waren we weer gerust gesteld. De tweede zat in de studeerkamer.... Heb na veel pogingen hem zelf te grazen te nemen toch maar de buurman gehaald en constateerde dat hij inmiddels al was gaan hemelen... De spin dan bedoel ik... want buurman Bob is samen met buurman Eddy mijn spinnen-brigade! Helaas kruipen ze ook vaak in auto's, wat tot enorme ravages kan leiden! Ze verstoppen zich in de asbak, achter de benzineklep, onder de pedalen of onder de zonneklep... Stel je voor dat je op de snelweg zit en er valt zo'n gevaarte op je schoot!!!! Dat gebeurt!!! Of er kruipt er een via je been omhoog!!!! Ik wil het niet meemaken!!! Ik controleer dus altijd heel de auto voordat ik instap... iedere keer... Tot hilariteit van de mannen in onze straat... Laat ze maar lachen.....
Bijna alle spinnen zijn hier van flinke afmeting... Ik verafschuw ze! Er zijn gelukkig ook kleintjes... Maar juist die zijn zeer giftig! De white tail- en de redback spider zijn formaatje flinke kruisspin, maar een beet is zeer pijnlijk en kan, in uitzonderlijke gevallen, dodelijk zijn... Dus worden hier alle schoenen gecontroleerd voordat ze aangetrokken worden en bedden worden opengeslagen alvorens onder de lakens te kruipen....
Ja en slangen.... Tja, hoe vreemd ook, die doen me werkelijk niets.... Terwijl ik mn tanden poetste zag ik een paar weken terug een groene slang door de boom kruipen... Op 2 meter van ons slaapkamer-raam. Mooi vond ik dat! De brownsnake woont hier ook, een van de meest giftige slagen ter wereld. We hebben er ooit 1 gezien op straat... Onze buurvrouw kreeg er 1 op haar hoofd terwijl ze de deur opende... Dat lijkt me dan weer minder plezierig.... Maar echt, liever een slang dan een grote spin!!! Al heb ik het nummer van de snake-catcher toch maar opgeslagen in mn telefoon....
De mensen hier zijn ervan overtuigd dat ik eraan ga wennen... ik vrees van niet... Wellicht dat ik niet meer finaal in paniek schiet, maar wennen? Nee, dat kan ik me niet voorstellen.... Voordeel is wel dat de NLse huisspin ineens minder beangstigend zal zijn..... Alhoewel?
Jannes xxx
De vogeltjes.... Dat is echt prachtig! Kaketoes, regenbooglorries, papegaaien, het vliegt hier allemaal! De eerste week maakte we woest foto's van al die beesten, maar dat bleek niet nodig te zijn... Aangezien we ze voeren, komen ze iedere dag terug! Ze wachten keurig op het hek tot ik ze eten geef... De Ibis... een vogel met een lange, kromme snavel... Toen ik m voor het eerst zag vond ik het zo'n mooi beest... Na 5,5 maand zijn ze nog steeds mooi, maar heb ik er al een stuk of 50 wegge-KKKSSSSTT... Zijn net duiven, vreten alles en schijten alles onder. Maar dan wel mooi.... ;-)
Koala's, kangoeroes, die zijn er ook. Al zie je ze weinig in het wild. De koala's slapen overdag en de kangoeroes zitten iets meer de binnenlanden in. We hebben het 1x meegemaakt dat de auto voor ons vol op de rem trapte om 2 jolly jumpers over te laten steken want nee, je wilt ze niet op je voorruit krijgen! Al gebeurt dat helaas vaak. Ze worden dan (wanneer ze nog leven althans) opgevangen in Sanctuariums. Vaak worden ze na herstel teruggeplaatst en soms ook niet. Hier even verderop dit zo'n opvang waar je ze kunt voeren en zelfs kunt knuffelen! Heel tam, heel bijzonder....
Dan de kleine diersoorten... de insecten... Die zijn hier vaak NIET klein helaas.... En sorry, maar ik HAAT ze! Ik kan moeilijk functioneren wetende, dat die kruipende engerds 'mogelijk' in de buurt kunnen zijn.... Ons huis in gelukkig 'gesprayd'. Alle insecten die toch binnen komen, ondanks het feit dat ALLE deuren dichtgehouden worden, leggen vrijwel meteen het loodje. Bij de een duurt het langer dan de ander... maar de reuze torren/kakkerlakken gaan op hun rug, hoe dan ook.... Eigenlijk is 1x per jaar sprayen afdoende, maar wij doen dat fijn 2x per jaar... Geen risico!!
Er is alleen 1 kruipsel die zich daar helaas niets van aantrekt... En dat is dan ook meteen de meest afschuwelijke... De huntsmanspider.... Dit gevalletje is zo groot als een volwassen hand, afgrijselijk lelijk en bloedsnel.... Hij maakt geen web, maar jaagt op zn prooi.... Ongevaarlijk voor de mens, eigenlijk zeer nuttig (eet torren/kakkerlakken/gekko's etc) maar toch.... Brrrrrrr.... We hebben er 2 gehad... Eentje onder de toiletbril... Jules zat erop en merkte dat er 'iets' aan zn billen kriebelde... keek.... kwam de kamer binnen gerend.... MMMMAAAAHAAAMM er zit een KEI grote spin in de weecee!!!!! K*T..... Gelukkig was hij in de pot gevallen en met 20x doorspoelen waren we weer gerust gesteld. De tweede zat in de studeerkamer.... Heb na veel pogingen hem zelf te grazen te nemen toch maar de buurman gehaald en constateerde dat hij inmiddels al was gaan hemelen... De spin dan bedoel ik... want buurman Bob is samen met buurman Eddy mijn spinnen-brigade! Helaas kruipen ze ook vaak in auto's, wat tot enorme ravages kan leiden! Ze verstoppen zich in de asbak, achter de benzineklep, onder de pedalen of onder de zonneklep... Stel je voor dat je op de snelweg zit en er valt zo'n gevaarte op je schoot!!!! Dat gebeurt!!! Of er kruipt er een via je been omhoog!!!! Ik wil het niet meemaken!!! Ik controleer dus altijd heel de auto voordat ik instap... iedere keer... Tot hilariteit van de mannen in onze straat... Laat ze maar lachen.....
Bijna alle spinnen zijn hier van flinke afmeting... Ik verafschuw ze! Er zijn gelukkig ook kleintjes... Maar juist die zijn zeer giftig! De white tail- en de redback spider zijn formaatje flinke kruisspin, maar een beet is zeer pijnlijk en kan, in uitzonderlijke gevallen, dodelijk zijn... Dus worden hier alle schoenen gecontroleerd voordat ze aangetrokken worden en bedden worden opengeslagen alvorens onder de lakens te kruipen....
Ja en slangen.... Tja, hoe vreemd ook, die doen me werkelijk niets.... Terwijl ik mn tanden poetste zag ik een paar weken terug een groene slang door de boom kruipen... Op 2 meter van ons slaapkamer-raam. Mooi vond ik dat! De brownsnake woont hier ook, een van de meest giftige slagen ter wereld. We hebben er ooit 1 gezien op straat... Onze buurvrouw kreeg er 1 op haar hoofd terwijl ze de deur opende... Dat lijkt me dan weer minder plezierig.... Maar echt, liever een slang dan een grote spin!!! Al heb ik het nummer van de snake-catcher toch maar opgeslagen in mn telefoon....
De mensen hier zijn ervan overtuigd dat ik eraan ga wennen... ik vrees van niet... Wellicht dat ik niet meer finaal in paniek schiet, maar wennen? Nee, dat kan ik me niet voorstellen.... Voordeel is wel dat de NLse huisspin ineens minder beangstigend zal zijn..... Alhoewel?
Jannes xxx
maandag 2 juni 2014
Waar is het feestje? Hier is het feestje!!!
De afgelopen paar maanden hebben voor mij in het teken gestaan van het 'opbouwen van sociale contacten'. Dat is nodig, want ik mis mijn contacten in Nederland soms ontzettend. Ik ben nu eenmaal een persoon die graag mensen om zich heen heeft en na bijna 5 maanden beginnen die mannen Verhaeren wel te vervelen ;-)
Nee zonder gekheid, Jacco is veel (lees: HEEL VEEL) van huis. Hij probeert de weekenden thuis te zijn maar daartussen reist hij door heel Australië en dat vergt tijd. Hoog tijd om mensen om me heen te 'verzamelen'!
Dat gaat in Australië redelijk gemakkelijk. Ik zeg met recht 'redelijk' want de mensen zijn hier erg vriendelijk, maar houden wel een gepaste afstand... zonder oppervlakkig te lijken. Dat is een kunst! Gelukkig heb ik een aantal dames ontmoet waarmee het erg goed klikt. Kopje koffie, ochtendwandelingen.... De meeste zitten in hetzelfde schuitje. Daarmee bedoel ik, die zijn onlangs ook naar Gold Coast verhuist, al dan niet vanuit het buitenland. Dat bindt. En dat is fijn....
Maar met sociale contacten krijg je ook meteen te maken met feestelijke gelegenheden.... En dan kom je op het terrein van do's and don'ts.... En dat blijkt op sommige gronden heel anders te gaan dan in Nederland! Zo is er natuurlijk de BBQ! Je ontkomt er hier niet aan..... Je bent altijd welkom! Met de mededeling, "bring a plate". Gelukkig had ik me van te voren ingelezen en was dus voorbereid... Want ik heb van anderen gehoord dat ze daadwerkelijk met borden en bestek zijn aangekomen. Onder het mom "Ze zullen niet veel serviesgoed hebben denk ik?!" Wat voor grote hilariteit zorgde.... Bring a plate wil dus zeggen dat je jezelf van voedsel moet voorzien.... En borden? Disposable plastics..... Daar sta je dan, met je borden... En zonder eten!
Een ander fenomeen is BYO oftewel Bring Your Own... Dan hebben ze het over drank. Je moet dus je eigen drank meenemen. Wanneer wij mensen te eten krijgen zeggen we dat niet, omdat dat niet in onze aard ligt. Toch komen ze allemaal standaard met een fles wijn, 6pack bier en een fles fris aanzetten. En dan begint het.... en dat is ingewikkeld.... Het is de ongeschreven regel dat je je eigen drank drinkt. Wanneer je een flesje bier uit de koelkast pakt wat je niet zelf hebt meegenomen wordt dat als ongepast ervaren in de meeste gevallen. Maar soms ook niet.... Wanneer mij gevraagd wordt wat ik wil drinken is dat 9 uit de 10 gevallen een glas wijn.... Dan moet je dus goed opletten wat de gastvrouw/-man schenkt. Is het je eigen wijn of die van hen? Is het de jouwe: dan blijf je daaruit drinken, is het een andere: dan maakt het niets uit.... Serieus.....
Het BYO motto bestaat hier ook in restaurants... Je gaat lekker uit eten en neemt je eigen wijn mee... Je betaalt een corck-fee (meestal rond de 3 dollar) voor het gebruik van de glazen.... Maar vaak ben je wel goedkoper uit... voor een fles huiswijn betaal je al snel een eurootje of 50.
En dan mijn laatste ervaring.... Het kinderfeestje! Ik ben er eerlijk gezegd niet voor in de wieg gelegd. Wellicht maakt dat van mij een minder leuke moeder, maar ik was altijd blij wanneer die voorbij waren! Ik kwam er dit jaar gemakkelijk vanaf, omdat ze pas net op school zaten. Afgelopen zaterdag was het zover; Teun was uitgenodigd voor een feestje. Hij kwam thuis met een gelikt kaartje dat hij mocht komen... Ze zouden gaan wandklimmen! Van 10:00 tot 13:00.... Daarbij ook meteen een contract wat ondertekend moest worden... Valt je kind te pletter, wij hebben geen verantwoordelijkheid! Gezellig... Bij het ontbijt zei ik nog: "Eet niet teveel, je krijgt straks ook nog taart" Little did I know.... Eenmaal aangekomen feliciteert Teun de jarige en geeft de envelop. Ik had al begrepen dat een kaart belangrijker is dan het cadeau... MAAR het cadeau budget moet wel rond de 20/25 dollar zijn (16 euro) Alle cadeaus worden op een stapel gelegd en de klim partij begint.... Naar een uurtje of wat komt Teun naar me toe (ik ben gebleven om het geheel te aanschouwen, leermomentje) "Ik heb best trek" Ja, wanneer komt die taart nou? Welnu, hier krijg je taart aan het einde van het feest.... Kwamen we achter. Toen ik een moeder vertelde dat we dat in NL aan het begin deden vroeg ze: "Wanneer weet je dan dat het feest is afgelopen?" Uhm... Wanneer je ze naar huis brengt? Duh... En dan de cadeaus.... Ik weet niet hoe het bij jullie gaat, maar bij ons vliegt het inpakpapier je om de oren.... Hier lezen ze eerst zorgvuldig de kaart, bedanken de gever voor de mooie kaart en dan wordt het cadeau voorzichtig uitgepakt.... Cultuur shock!!!
Maar al doende leert men..... De winter heeft inmiddels zijn intrede gedaan, dus de BBQ feestjes worden minder.... Wanneer de lente komt zullen we het allemaal beter begrijpen en als door de wol geverfde allochtonen feestjes gaan geven en ontvangen.... Maar drank staat hier altijd koud! Op zn Brabants!!!!
Liefs, Jannes xxx
Nee zonder gekheid, Jacco is veel (lees: HEEL VEEL) van huis. Hij probeert de weekenden thuis te zijn maar daartussen reist hij door heel Australië en dat vergt tijd. Hoog tijd om mensen om me heen te 'verzamelen'!
Dat gaat in Australië redelijk gemakkelijk. Ik zeg met recht 'redelijk' want de mensen zijn hier erg vriendelijk, maar houden wel een gepaste afstand... zonder oppervlakkig te lijken. Dat is een kunst! Gelukkig heb ik een aantal dames ontmoet waarmee het erg goed klikt. Kopje koffie, ochtendwandelingen.... De meeste zitten in hetzelfde schuitje. Daarmee bedoel ik, die zijn onlangs ook naar Gold Coast verhuist, al dan niet vanuit het buitenland. Dat bindt. En dat is fijn....
Maar met sociale contacten krijg je ook meteen te maken met feestelijke gelegenheden.... En dan kom je op het terrein van do's and don'ts.... En dat blijkt op sommige gronden heel anders te gaan dan in Nederland! Zo is er natuurlijk de BBQ! Je ontkomt er hier niet aan..... Je bent altijd welkom! Met de mededeling, "bring a plate". Gelukkig had ik me van te voren ingelezen en was dus voorbereid... Want ik heb van anderen gehoord dat ze daadwerkelijk met borden en bestek zijn aangekomen. Onder het mom "Ze zullen niet veel serviesgoed hebben denk ik?!" Wat voor grote hilariteit zorgde.... Bring a plate wil dus zeggen dat je jezelf van voedsel moet voorzien.... En borden? Disposable plastics..... Daar sta je dan, met je borden... En zonder eten!
Een ander fenomeen is BYO oftewel Bring Your Own... Dan hebben ze het over drank. Je moet dus je eigen drank meenemen. Wanneer wij mensen te eten krijgen zeggen we dat niet, omdat dat niet in onze aard ligt. Toch komen ze allemaal standaard met een fles wijn, 6pack bier en een fles fris aanzetten. En dan begint het.... en dat is ingewikkeld.... Het is de ongeschreven regel dat je je eigen drank drinkt. Wanneer je een flesje bier uit de koelkast pakt wat je niet zelf hebt meegenomen wordt dat als ongepast ervaren in de meeste gevallen. Maar soms ook niet.... Wanneer mij gevraagd wordt wat ik wil drinken is dat 9 uit de 10 gevallen een glas wijn.... Dan moet je dus goed opletten wat de gastvrouw/-man schenkt. Is het je eigen wijn of die van hen? Is het de jouwe: dan blijf je daaruit drinken, is het een andere: dan maakt het niets uit.... Serieus.....
Het BYO motto bestaat hier ook in restaurants... Je gaat lekker uit eten en neemt je eigen wijn mee... Je betaalt een corck-fee (meestal rond de 3 dollar) voor het gebruik van de glazen.... Maar vaak ben je wel goedkoper uit... voor een fles huiswijn betaal je al snel een eurootje of 50.
En dan mijn laatste ervaring.... Het kinderfeestje! Ik ben er eerlijk gezegd niet voor in de wieg gelegd. Wellicht maakt dat van mij een minder leuke moeder, maar ik was altijd blij wanneer die voorbij waren! Ik kwam er dit jaar gemakkelijk vanaf, omdat ze pas net op school zaten. Afgelopen zaterdag was het zover; Teun was uitgenodigd voor een feestje. Hij kwam thuis met een gelikt kaartje dat hij mocht komen... Ze zouden gaan wandklimmen! Van 10:00 tot 13:00.... Daarbij ook meteen een contract wat ondertekend moest worden... Valt je kind te pletter, wij hebben geen verantwoordelijkheid! Gezellig... Bij het ontbijt zei ik nog: "Eet niet teveel, je krijgt straks ook nog taart" Little did I know.... Eenmaal aangekomen feliciteert Teun de jarige en geeft de envelop. Ik had al begrepen dat een kaart belangrijker is dan het cadeau... MAAR het cadeau budget moet wel rond de 20/25 dollar zijn (16 euro) Alle cadeaus worden op een stapel gelegd en de klim partij begint.... Naar een uurtje of wat komt Teun naar me toe (ik ben gebleven om het geheel te aanschouwen, leermomentje) "Ik heb best trek" Ja, wanneer komt die taart nou? Welnu, hier krijg je taart aan het einde van het feest.... Kwamen we achter. Toen ik een moeder vertelde dat we dat in NL aan het begin deden vroeg ze: "Wanneer weet je dan dat het feest is afgelopen?" Uhm... Wanneer je ze naar huis brengt? Duh... En dan de cadeaus.... Ik weet niet hoe het bij jullie gaat, maar bij ons vliegt het inpakpapier je om de oren.... Hier lezen ze eerst zorgvuldig de kaart, bedanken de gever voor de mooie kaart en dan wordt het cadeau voorzichtig uitgepakt.... Cultuur shock!!!
Maar al doende leert men..... De winter heeft inmiddels zijn intrede gedaan, dus de BBQ feestjes worden minder.... Wanneer de lente komt zullen we het allemaal beter begrijpen en als door de wol geverfde allochtonen feestjes gaan geven en ontvangen.... Maar drank staat hier altijd koud! Op zn Brabants!!!!
Liefs, Jannes xxx
maandag 12 mei 2014
"Heimwee Naar Hagelslag"
Dat is de titel van het boek van Lotte Stegeman. We kregen het cadeau op ons afscheidsfeest december jl. Hagelslag.... Hagelslag? Nee, dat mis ik totaal niet! Het helpt ook dat het hier gewoon te koop is in de supermarkt, maar toch...
Heimwee.... Het is een vreemd gegeven. Ik kan me nog herinneren dat mijn lieve zusje daar vroeger veel last van had. Die werd lichamelijk ziek van de heimwee.... Konden we haar telkens weer ophalen van logeerpartijtjes. Maar die is uiteindelijk naar Hong Kong vertrokken, dus blijkbaar kun je erover heen groeien! Ik heb het nooit meegemaakt en ook nu heb ik er geen last van. Gelukkig maar, want dat zou best een eind vliegen zijn voor ons mam om me op te komen halen....
Heimwee nee.... in Australië (en dan in ons geval de Gold Coast) is het goed toeven zoals ze zeggen! En dan doel ik vooral op het klimaat! Vorige week was het 'koud'. Mensen liepen met jassen aan en hier en daar heb ik zelfs een muts gezien... Het was, houd je vast, 19 graden... Eerlijk is eerlijk, ik zat ook met skisokken op de bank, maar 's avonds koelde het af naar 9 graden. Dat is, zonder verwarming, best koel! Maar op afgelopen zondag liepen we 'gewoon' in korte broeken over het strand, zon en 25 graden.... in de herfst... Heerlijk! Daarnaast is het echt een avontuur om een nieuw bestaan op te bouwen in een ander land... Dat vergt tijd en energie, dus er is genoeg om handen om de heimwee op te vangen!
Missen.... Dat is iets anders... Missen, daar ben ik goed in! Ik mis veel, niet dat het mijn geluk in de weg staat, maar ik ben er daarentegen wel dagelijks mee bezig. Bovenaan staan uiteraard familie en vrienden. Die mis ik vaak.... Al ben ik ervan overtuigd dat zij het moeilijker hebben dan wij. Wij zijn niet gewend aan hun aanwezigheid hier, terwijl wij dat voor hen in Nederland (hoop ik) wel waren.... Lege stoeltjes in groep 4 en 6..... Een lege parkeerplaats in de straat (hoewel dat eerder als rijkdom ervaren zal worden)... Moederdag zonder je dochter en zoon.... Het is moeilijk...
Maar ook ik kan last hebben van dat gemis. Vooral wanneer Jacco weg is en ik 's avonds alleen op de bank zit mis ik mn sociale contacten uit Nederland. De gezellige klets, de discussies, de roddels... en gezien het tijdsverschil is dat moeilijk in te vullen! Gelukkig is er Skype, maar het blijft wennen om te kletsen met liefhebbenden voorzien van een glas wijn; terwijl zij net hun ontbijt weggekauwd hebben... Het helpt, maar het blijft moeilijk....
Daarna komen de alledaagse zaken waarvan je niet meteen zou denken dat je ze zou gaan missen... En al krijg ik wellicht de lachers op mijn hand, het is echt zo.... Zo mis ik bijvoorbeeld de schoolpleinmoeders. Aangezien hier iedereen met de auto gebracht en gehaald wordt spreek ik nauwelijks collega-moeders. Als een goed geoliede machine rijdt de sliert auto's op en neer en mensen komen de auto ook niet uit. Een soort Mac drive voor kinderburgers... Alleen de prijs is anders.... Ik mis het 'de stad ingaan op vrijdagavond' en toevallig allerlei bekenden tegenkomen om de week mee af te tanken.... Om vervolgens te laat en te tipsy naar huis te schommelen. (de kater mis ik niet overigens). Carnaval..... Koningsdag op het plein.....
Ik mis het feit dat mensen me kennen in het dagelijks leven.... Dat de bakker precies weet wat ik ga bestellen. Dat wanneer ik de Chinees bel en vraag: "Spreek ik met de mooiste chinees van NL?" Je als antwoord krijgt: "Zeg het maar schat!" Hier zouden ze me op laten nemen denk ik. De gesprekjes in de AH... Al kletsen ze hier ook.... maar dan meer uit beleefdheid. Of zouden ze werkelijk van iedereen willen weten "How their day has been so far?" Misschien is het wel een bevolkingsonderzoek! Weet ik veel....
En dan, voor de mensen die me een beetje kennen is dit geen verrassing. VOEDSEL! Al mag ik niet klagen, het eten is hier meer dan prima! Groot aanbod lekker vis en vlees, verse groenten EN mooi gepresenteerd.... Maar helaas geen bitterballen.... geen filet americain... geen kip-sate salade van Petra...... Dun gesneden brood (een snee brood meet hier wel een cm of 5)... een prima flesje wijn onder de 10 euro... Ik mis het.....
Maar gelukkig biedt Ozzie veel tegenhangers.... De ochtendwandelingen met 'nieuwe vrienden'.... Lekker langs het strand lopen, maar het draait uiteindelijk om de koffie die we onszelf als traktatie gunnen.... De natuur waar we zo van genieten (muv de uit de kluiten gewassen insecten)... De ontspannen manier waarop ze hier in het leven staan.... De rust, de ruimte...
Maar wat vooral veel goedmaakt is dat we als gezin zo enorm naar elkaar toegroeien. Niet dat we vreemden waren maar hier zijn we op onszelf aangewezen en dat is (onverwacht) heel fijn! Omdat we nauwelijks verplichtingen hebben doen we alles met elkaar.... Mensen die een dergelijk avontuur beleven, of beleeft hebben zullen het zeker herkennen....
Ik mis Nederland..... En daar is geen woord van gelogen.... Maar ik bedenk maar zo, over 7 maanden zit ik weer in het vliegtuig voor een maand vakantie.... En dan ga ik al dat gemis plankgas inhalen!!!
Liefs, Jannes xx
Heimwee.... Het is een vreemd gegeven. Ik kan me nog herinneren dat mijn lieve zusje daar vroeger veel last van had. Die werd lichamelijk ziek van de heimwee.... Konden we haar telkens weer ophalen van logeerpartijtjes. Maar die is uiteindelijk naar Hong Kong vertrokken, dus blijkbaar kun je erover heen groeien! Ik heb het nooit meegemaakt en ook nu heb ik er geen last van. Gelukkig maar, want dat zou best een eind vliegen zijn voor ons mam om me op te komen halen....
Heimwee nee.... in Australië (en dan in ons geval de Gold Coast) is het goed toeven zoals ze zeggen! En dan doel ik vooral op het klimaat! Vorige week was het 'koud'. Mensen liepen met jassen aan en hier en daar heb ik zelfs een muts gezien... Het was, houd je vast, 19 graden... Eerlijk is eerlijk, ik zat ook met skisokken op de bank, maar 's avonds koelde het af naar 9 graden. Dat is, zonder verwarming, best koel! Maar op afgelopen zondag liepen we 'gewoon' in korte broeken over het strand, zon en 25 graden.... in de herfst... Heerlijk! Daarnaast is het echt een avontuur om een nieuw bestaan op te bouwen in een ander land... Dat vergt tijd en energie, dus er is genoeg om handen om de heimwee op te vangen!
Missen.... Dat is iets anders... Missen, daar ben ik goed in! Ik mis veel, niet dat het mijn geluk in de weg staat, maar ik ben er daarentegen wel dagelijks mee bezig. Bovenaan staan uiteraard familie en vrienden. Die mis ik vaak.... Al ben ik ervan overtuigd dat zij het moeilijker hebben dan wij. Wij zijn niet gewend aan hun aanwezigheid hier, terwijl wij dat voor hen in Nederland (hoop ik) wel waren.... Lege stoeltjes in groep 4 en 6..... Een lege parkeerplaats in de straat (hoewel dat eerder als rijkdom ervaren zal worden)... Moederdag zonder je dochter en zoon.... Het is moeilijk...
Maar ook ik kan last hebben van dat gemis. Vooral wanneer Jacco weg is en ik 's avonds alleen op de bank zit mis ik mn sociale contacten uit Nederland. De gezellige klets, de discussies, de roddels... en gezien het tijdsverschil is dat moeilijk in te vullen! Gelukkig is er Skype, maar het blijft wennen om te kletsen met liefhebbenden voorzien van een glas wijn; terwijl zij net hun ontbijt weggekauwd hebben... Het helpt, maar het blijft moeilijk....
Daarna komen de alledaagse zaken waarvan je niet meteen zou denken dat je ze zou gaan missen... En al krijg ik wellicht de lachers op mijn hand, het is echt zo.... Zo mis ik bijvoorbeeld de schoolpleinmoeders. Aangezien hier iedereen met de auto gebracht en gehaald wordt spreek ik nauwelijks collega-moeders. Als een goed geoliede machine rijdt de sliert auto's op en neer en mensen komen de auto ook niet uit. Een soort Mac drive voor kinderburgers... Alleen de prijs is anders.... Ik mis het 'de stad ingaan op vrijdagavond' en toevallig allerlei bekenden tegenkomen om de week mee af te tanken.... Om vervolgens te laat en te tipsy naar huis te schommelen. (de kater mis ik niet overigens). Carnaval..... Koningsdag op het plein.....
Ik mis het feit dat mensen me kennen in het dagelijks leven.... Dat de bakker precies weet wat ik ga bestellen. Dat wanneer ik de Chinees bel en vraag: "Spreek ik met de mooiste chinees van NL?" Je als antwoord krijgt: "Zeg het maar schat!" Hier zouden ze me op laten nemen denk ik. De gesprekjes in de AH... Al kletsen ze hier ook.... maar dan meer uit beleefdheid. Of zouden ze werkelijk van iedereen willen weten "How their day has been so far?" Misschien is het wel een bevolkingsonderzoek! Weet ik veel....
En dan, voor de mensen die me een beetje kennen is dit geen verrassing. VOEDSEL! Al mag ik niet klagen, het eten is hier meer dan prima! Groot aanbod lekker vis en vlees, verse groenten EN mooi gepresenteerd.... Maar helaas geen bitterballen.... geen filet americain... geen kip-sate salade van Petra...... Dun gesneden brood (een snee brood meet hier wel een cm of 5)... een prima flesje wijn onder de 10 euro... Ik mis het.....
Maar gelukkig biedt Ozzie veel tegenhangers.... De ochtendwandelingen met 'nieuwe vrienden'.... Lekker langs het strand lopen, maar het draait uiteindelijk om de koffie die we onszelf als traktatie gunnen.... De natuur waar we zo van genieten (muv de uit de kluiten gewassen insecten)... De ontspannen manier waarop ze hier in het leven staan.... De rust, de ruimte...
Maar wat vooral veel goedmaakt is dat we als gezin zo enorm naar elkaar toegroeien. Niet dat we vreemden waren maar hier zijn we op onszelf aangewezen en dat is (onverwacht) heel fijn! Omdat we nauwelijks verplichtingen hebben doen we alles met elkaar.... Mensen die een dergelijk avontuur beleven, of beleeft hebben zullen het zeker herkennen....
Ik mis Nederland..... En daar is geen woord van gelogen.... Maar ik bedenk maar zo, over 7 maanden zit ik weer in het vliegtuig voor een maand vakantie.... En dan ga ik al dat gemis plankgas inhalen!!!
Liefs, Jannes xx
Abonneren op:
Posts (Atom)