Een lang proces.... Een intens proces.... Een beproeving vaak...
De keuze om in het buitenland te gaan wonen maakt iedereen voor zichzelf. Ik weet dat er in NL heel veel mensen dagelijks nadenken over zo'n stap, maar hem nooit daadwerkelijk maken. Er zijn ook mensen die zo'n stap wellicht te snel maken en dus vaak van een koude kermis thuiskomen. Daar hebben ze een erg leuk programma van gemaakt ook. Ik ben een groot fan van 'Ik Vertrek'! Vooral van de portretten van Nederlanders die geheel onvoorbereid naar het buitenland vertrekken... vaak ook de taal niet machtig zijn, dat is natuurlijk leedvermaak ten top!
Ik mag er graag naar kijken... Ik heb eerlijk gezegd altijd wel een dubbel gevoel bij heel hard huilende familie en kennissen omdat de hoofdpersonen naar Frankrijk gaan verhuizen.... FRANKRIJK! Dat is een uurtje of 6 rijden! Dat noemen wij geen emigreren... Maar gewoon verhuizen. Wij zitten hier natuurlijk aan de andere f*cking kant van de planeet! Dat is pas emigreren! En dat is een proces, een intens proces... Een beproeving!
Omdat we zo ver weg zitten kun je niet 'even' een weekendje terug als het even tegenzit. Je zult je bestaan opnieuw moeten opbouwen en dan bedoel ik ook echt OPNIEUW! Toen we hier 2,5 jaar geleden kwamen kende ik niemand. Ik moest me alles eigen maken. En in mn eentje, want manlief moest meteen aan de slag. Wetende dat ik altijd tegen mn lief heb gezegd: "Ik ga overal met je mee naar toe, maar niet naar Australie... dat vind ik echt veel te ver weg!" En daar zat ze dan, het meisje uit Woensel... Down Under... Alleen, met 2 kinderen die geen Engels spraken, een schoolsysteem waar ze de ballen van snapte, in een grote stad waar ze alleen de supermarkt en de school kon vinden... En zonder zielig te klinken moet ik het toch kwijt: Gelukkig had ik er geen camera bij, want wat heb ik me vaak ongelukkig gevoeld... En wat heb ik vaak gedacht: "Waar ben ik aan begonnen?!?"
Maar hoewel het een enorme beproeving is, het is (zeg ik nu na 2,5 jaar) ook een verrijking. Ik stuur de auto nu probleemloos door Gold Coast... Vertel andere ouders op school wat er speelt en heb moeite om de jongens Nederlands te laten spreken omdat ze Engels verkiezen boven hun moedertaal.... Ik ben inmiddels gewend dat zaken hier vaak moeizamer verlopen, dat ze mn boodschappen voor me inpakken (niet alles is slecht hier) en dat het vormen van nieuwe relaties tijd en energie kost... En niet altijd met het gewenste resultaat. Maar er ontstaan ook echt mooie nieuwe vriendschappen, die ik voor geen goud had willen missen!
Onlangs vertelde een fijne NLse vriendin dat ze besloten had om terug te gaan. Even schoot het door me heen: "Oh! Terug naar NL wat heerlijk!" En daar schrok ik van! Hoewel we het enorm naar ons zin hebben hier, is en blijft Nederland mijn thuis. Ook al denken de kinderen daar anders over, ik hoop echt over een aantal jaar weer terug naar 'huis' te gaan. Aanhalingstekens omdat Gold Coast inmiddels ook als thuis voelt. Want je 'ontworteld'.... Nederland zal altijd mijn thuis zijn, maar dat gevoel heb ik hier nu ook vaak! En dat is wat emigratie met zich meebrengt.Je thuis is hier.... en elders.
"Best of both worlds" noemen ze het ook wel eens. Daarom absorbeer ik al het moois hier, iedere dag. Omdat de kans groot is dat het over een aantal jaren weer anders is. Maar mochten jullie lezers mensen in jullie omgeving hebben die met de gedachte spelen om te emigreren, wil ik het toch even zeggen: Nederland is zo gek nog niet..... Het is fijn om te weten hoe de samenleving in elkaar zit, fijn om de wetten van de samenleving te kennen, fijn om een sociale zekerheid te hebben, fijn om een historie te hebben, fijn om je thuis te hebben....
Emigreren is niet voor iedereen weggelegd.... Het is een beproeving... Een test... Een confrontatie met jezelf... En die confrontie kan wel eens anders uitpakken..... dan je dacht. In je voor- of nadeel!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten