"Heimwee Naar Hagelslag"

Dat is de titel van het boek van Lotte Stegeman. We kregen het cadeau op ons afscheidsfeest december jl. Hagelslag.... Hagelslag? Nee, dat mis ik totaal niet! Het helpt ook dat het hier gewoon te koop is in de supermarkt, maar toch...

Heimwee.... Het is een vreemd gegeven. Ik kan me nog herinneren dat mijn lieve zusje daar vroeger veel last van had. Die werd lichamelijk ziek van de heimwee.... Konden we haar telkens weer ophalen van logeerpartijtjes. Maar die is uiteindelijk naar Hong Kong vertrokken, dus blijkbaar kun je erover heen groeien! Ik heb het nooit meegemaakt en ook nu heb ik er geen last van. Gelukkig maar, want dat zou best een eind vliegen zijn voor ons mam om me op te komen halen....

Heimwee nee.... in Australië (en dan in ons geval de Gold Coast) is het goed toeven zoals ze zeggen! En dan doel ik vooral op het klimaat! Vorige week was het 'koud'. Mensen liepen met jassen aan en hier en daar heb ik zelfs een muts gezien... Het was, houd je vast, 19 graden... Eerlijk is eerlijk, ik zat ook met skisokken op de bank, maar 's avonds koelde het af naar 9 graden.  Dat is, zonder verwarming, best koel! Maar op afgelopen zondag liepen we 'gewoon' in korte broeken over het strand, zon en 25 graden.... in de herfst... Heerlijk! Daarnaast is het echt een avontuur om een nieuw bestaan op te bouwen in een ander land... Dat vergt tijd en energie, dus er is genoeg om handen om de heimwee op te vangen!

Missen.... Dat is iets anders... Missen, daar ben ik goed in! Ik mis veel, niet dat het mijn geluk in de weg staat, maar ik ben er daarentegen wel dagelijks mee bezig. Bovenaan staan uiteraard familie en vrienden. Die mis ik vaak.... Al ben ik ervan overtuigd dat zij het moeilijker hebben dan wij. Wij zijn niet gewend aan hun aanwezigheid hier, terwijl wij dat voor hen in Nederland (hoop ik) wel waren.... Lege stoeltjes in groep 4 en 6..... Een lege parkeerplaats in de straat (hoewel dat eerder als rijkdom ervaren zal worden)... Moederdag zonder je dochter en zoon.... Het is moeilijk...
Maar ook ik kan last hebben van dat gemis. Vooral wanneer Jacco weg is en ik 's avonds alleen op de bank zit mis ik mn sociale contacten uit Nederland. De gezellige klets, de discussies, de roddels... en gezien het tijdsverschil is dat moeilijk in te vullen! Gelukkig is er Skype, maar het blijft wennen om te kletsen met liefhebbenden voorzien van een glas wijn; terwijl zij net hun ontbijt weggekauwd hebben... Het helpt, maar het blijft moeilijk....

Daarna komen de alledaagse zaken waarvan je niet meteen zou denken dat je ze zou gaan missen... En al krijg ik wellicht de lachers op mijn hand, het is echt zo.... Zo mis ik bijvoorbeeld de schoolpleinmoeders. Aangezien hier iedereen met de auto gebracht en gehaald wordt spreek ik nauwelijks collega-moeders. Als een goed geoliede machine rijdt de sliert auto's op en neer en mensen komen de auto ook niet uit. Een soort Mac drive voor kinderburgers... Alleen de prijs is anders.... Ik mis het 'de stad ingaan op vrijdagavond' en toevallig allerlei bekenden tegenkomen om de week mee af te tanken.... Om vervolgens te laat en te tipsy naar huis te schommelen. (de kater mis ik niet overigens). Carnaval..... Koningsdag op het plein.....
Ik mis het feit dat mensen me kennen in het dagelijks leven.... Dat de bakker precies weet wat ik ga bestellen. Dat wanneer ik de Chinees bel en vraag: "Spreek ik met de mooiste chinees van NL?" Je als antwoord krijgt: "Zeg het maar schat!" Hier zouden ze me op laten nemen denk ik. De gesprekjes in de AH... Al kletsen ze hier ook.... maar dan meer uit beleefdheid. Of zouden ze werkelijk van iedereen willen weten "How their day has been so far?" Misschien is het wel een bevolkingsonderzoek! Weet ik veel....

En dan, voor de mensen die me een beetje kennen is dit geen verrassing. VOEDSEL! Al mag ik niet klagen, het eten is hier meer dan prima! Groot aanbod lekker vis en vlees, verse groenten EN mooi gepresenteerd.... Maar helaas geen bitterballen.... geen filet americain... geen kip-sate salade van Petra...... Dun gesneden brood (een snee brood meet hier wel een cm of 5)... een prima flesje wijn onder de 10 euro... Ik mis het.....

Maar gelukkig biedt Ozzie veel tegenhangers.... De ochtendwandelingen met 'nieuwe vrienden'.... Lekker langs het strand lopen, maar het draait uiteindelijk om de koffie die we onszelf als traktatie gunnen.... De natuur waar we zo van genieten (muv de uit de kluiten gewassen insecten)... De ontspannen manier waarop ze hier in het leven staan.... De rust, de ruimte...

Maar wat vooral veel goedmaakt is dat we als gezin zo enorm naar elkaar toegroeien. Niet dat we vreemden waren maar hier zijn we op onszelf aangewezen en dat is (onverwacht) heel fijn! Omdat we nauwelijks verplichtingen hebben doen we alles met elkaar.... Mensen die een dergelijk avontuur beleven, of beleeft hebben zullen het zeker herkennen....

Ik mis Nederland..... En daar is geen woord van gelogen....  Maar ik bedenk maar zo, over 7 maanden zit ik weer in het vliegtuig voor een maand vakantie.... En dan ga ik al dat gemis plankgas inhalen!!!

Liefs, Jannes xx